ćwiczenia w pisaniu

Literatura średniowieczna nie tylko kreuje lecz również namawia do tworzenia wzorcowych wizerunków człowieka. Przez literaturę tą powstały podstawowe wzorce średniowiecznego bohatera , którymi są: Święci, rycerze oraz doskonali władcy.

Tym jednym z najczęściej prezentowanych wzorców był rycerz chrześcijański. Ten typ bohatera spełniać musiał określone kryteria, by zaliczyć go można było w poczet wybrańców. Doskonały wojownik powinien być pobożny, honorowy i lojalny wobec swojego seniora. Cel jego życia stanowiła walka z poganami w obronie własnej wiary. Takim ideałem był  Roland  bohater rycerskiego eposu. Innym wzorcem jest idealny władca Karol Wielki w „Pieśni o Rolandzie” posiada on także cechy doskonałego rycerza, a ponadto, będąc głową państwa, wykazuje troskę o dobro swoich poddanych. Kolejnym wzorem, był święty- asceta. Najsłynniejszy jego wizerunek odnajdujemy w „Legendzie o świętym Aleksym”. Przyszły święty już w dzieciństwie był bardzo religijny. Święty Franciszek  pokazał, że ubóstwo nie jest cierpieniem i przedmiotem wzgardy. Uważał, że wszystko, co stworzył stwórca jest przepiękne i godne miłości. Bolesław Chrobry dokonał umocnienia pozycji Polski na arenie międzynarodowej, czyniąc z niej państwo cenione i szanowane. Następnym wzorcem jest Tristan główny bohater średniowiecznego romansu „Dzieje Tristana i Izoldy”. Zdobył sławę nieustraszonego rycerza, kierowany miłością zdecydował się złamać zasady kodeksu rycerskiego. Kolejnym wzorcem jest Polikarp, który jest mądry lecz woli posiadać jeszcze większą wiedzę, dlatego modlił się do Boga, aby mógł zobaczyć śmierć. Kolejny wzór to Matka Boska w Bogurodzicy jest przedstawiona jako istota boska lecz nadal bardzo bliska ludziom.Pośredniczy między Bogiem, a ludźmi. Kolejny wzór to Dante jego znanym utworem jest Boska Komedia – wizjonerski poemat o podróży przez Piekło, Czyściec i Raj, w którym umieścił kwintesencję myśli kulturalnej i filozoficznej. Na podstawie tego przedstawienia bohaterów można zauważyć cechę wspólną wszyscy podporządkowali swoje życie służbie wyższym racjom- miłości do Boga, kraju ojczystego, drugiego człowieka. Patrząc na każdego z nich można znaleźć przykłady tego, że te poświęcenie było potrzebne i miało sens.

Spoglądając z perspektywy człowieka współczesnego mogę każdemu z nich powiedzieć, że imponuje mi poświęcenie się dla ideałów, dobra innych, celów wyższych. Należy jednak zachować rozsądek i proporcje.



Roman Rzadkowski - autor