ćwiczenia w pisaniu

Przedwiośnie Stefana Żeromskiego powstało w 1924 roku.Okolicznościami powstania powieści były komunizm w Rosji oraz zaostrzające się konflikty wewnętrzne.Stefan był twórcą tradycji literackich takich jak tradycja romantyczna,pozytywistyczna,modernistyczna.

 

Rozmówcami w Przedwiośniu Stefana Żeromskiego byli Gajowiec i Cezary.Gajowiec był ukształtowany,miał swoje autorytety,odgrywał swoją przeszłość w prowincji,odwoływał się do bardzo ważnych wydarzeń z historii,potrafił mówić językiem bardzo dosadnym,potrafił mówić w taki sposób,że młody Baryka go słuchał i jednocześnie rozumiał.Natomiast Cezary był młodszy od Gajowca,dopiero co się kształtował,nie miał żadnego mistrza,potrafił przyznać się do własnej niewiedzy,był bardzo nieufny,sceptyczny oraz ironiczny a co najważniejsze znał bardzo dobrze łacinę.Postacie w książce zmuszają do myślenia czytelnika,odgrywają wymiar społeczny,doceniają rolę tradycji np. powstania styczniowego,bardzo ważny jest dla postaci kontekst patriotyczny,znają znaczenia książki,znają rolę rolę kultury oraz pamięci,odrzucają jednostronne czytania przeszłości Polski.Postacie te były przyrodnikami,socjologami,felietonistami oraz byli postaciami świeckimi.Stefan Żeromski pisał w utworze o dwóch autorytetach między innymi o autorytecie wedle Gajowca oraz wedle Baryki.Autorytetem wedle Gajowca było to , że człowiek czasów przeszłych żyje w tłumie,przechodzi niezauważony przez nikogo,przechodzi nieznany przez sobie współczesnych ludzi,porównywany jest do greckich niewolników,pozostawia po sobie ślad,pozostawia świadomość, że bez wiedzy człowiek dziczeje,uczy ideału,umie łączyć przeszłość z teraźniejszością,jest ideałem stworzenia,przetworzy ideały Abramoskiego w wolnym państwie.A autorytetem wedle Baryki było to , że istnieje krytycyzm oraz ironia wobec poglądów innych bohaterów,następuje wykazywanie w poglądach rozmówców niejasności oraz sprzeczności,następuje poszukiwanie własnych mistrzów poprzez konfrontacje,oraz również to , że w części III spór również z poglądami komunisty Lulka.Przywoływaniem kontekstów w powieści jest rola tradycji romantycznej w twórczości Żeromskiego rola tradycji socjalistycznej oraz  przywołanie innych utworów Żeromskiego.

 

Podsumowując, Przedwiośnie Stefana Żeromskiego to książka , która przedstawia więcej pytań niż odpowiedzi.W powieści występuje młody chłopak jest to też główny bohater ,który szuka i niestety nie znajduje jednoznacznej odpowiedzi na swoje pytania,technika narracyjna podkreśla to , że w utworze jest brak jednoznacznych autorytetów.Pewnych podpowiedzi w utworze dostarcza tradycja , z której wywodzi się autor powieści a rozdziały otwierające powieść podkreślają odrzucenie autorytetu rewolucji komunistycznej.Książka jest dziełem otwartym , autorytet w niej to wzór , który trzeba wypracować mając w swojej pamięci to , że historia jest zawsze w konflikcie z naturą.



Roman Rzadkowski - autor