ćwiczenia w pisaniu

Przedwiośnie ,powieść polityczna Stefana Żeromskiego wydana w 1924 w Warszawie. Składa się z trzech części: „Szklane domy”, „Nawłoć”, „Wiatr od wschodu”. Opowiada o życiu Cezarego Baryki, urodzonego i wychowanego w Baku. Stefan Żeromski urodzony 14 października 1864 roku, zaliczany jest do najważniejszych pisarzy tworzących w dwudziestoleciu międzywojennym. W swych powieściach, opowiadaniach, nowelach i dramatach Żeromski korzystał obserwacji społecznych i politycznych przemyśleń. Dwudziestolecie międzywojenne jest to epoka w historii polskiej literatury przypadająca na lata od odzyskania niepodległości w roku 1918 do wybuchu II wojny światowej.To także okres, który miał ogromy wpływ na literaturę polską

Na podstawie fragmentu ” Przedwiośnie” Stefana Żeromskiego autor przedstawił nam wizerunki trzech Polaków-ludzi, którzy byli pionierami w walce o wolną i niepodległą Polskę. Byli to: Marian Bohusz- przyrodnik, Stanisław Krzemiński- członek Rządu Narodowego oraz Edward Abramowski- filozof i socjolog. Dla Gajowca byli oni nauczycielami, którzy pokazywali mu drogę służby ojczyźnie. W trudnych czasach zaborów pomogli oni narodowi polskiemu oprzeć się rusyfikacji i utracie tożsamości. Rezygnując z kariery naukowej służyli ludziom swą publicystyką,tłumaczeniem filozoficznych myśli zachodniej oraz teoriami, które podtrzymywały ducha w narodzie. Cezary Baryka odnosząc się do Polski współczesnej skrytykował stosunki społeczne, w których najbiedniejsze warstwy wciąż żyją w nędzy. Dla Cezarego informacje o wielkich polakach przedstawionych przez Gajowca, były sprzeczne z tym czym spotykał się na co dzień w życiu polaków. Wcześniej znał Polskę tylko z opowieści rodziców ( szczególnie ojca), który przedstawił mu ten kraj jako miejsce zgody i dobrobytu. Tymczasem rzeczywistość okazała się inna, nie potwierdzała się z tymi relacjami. Krajem rządzili nieodpowiedni ludzie, panowała bieda, nędza i niesprawiedliwość. Jego zdaniem wszyscy popełniali błąd idąc nie tą drogą.
Gajowiec tłumaczył Cezaremu, że to dopiero początek drogi, a przyczyną niepowodzeń w kraju są opóźnienia w pracy związanej z poprawą doli chłopów i robotników. Portrety osób wiszących na ścianie miały przypominać Szymonowi Gajowcowi o „polskości” czyli ciągłym dążeniu do zbudowania nowego państwa. Oni reprezentowali ideały a Szymon był zwolennikiem wprowadzania idei w czyn, jej konfrontacji z rzeczywistością. Uważał, że po latach niewoli, Polska stała się krajem niepodległym i wszyscy patrioci powinni pracować, aby była ona coraz doskonalsza. Szymon podkreślał, że Polska, która wiele lat spędziła w niewoli potrzebuje czasu, by stać się dobrym, praworządnym państwem.
Poznany przez Cezarego Lulek ( student prawa), który był typem naukowca, zawziętym komunistą-krytykował poczynania młodego państwa i pałał żądzą zemsty na kontrewolucjonistach. Uważał, że tylko rewolucja doprowadzi do jakiś przemian.Cezary pamiętał lata spędzone w Baku i wiedział, że myślenie przyjaciela jest złe. Cezary nie rozumiał słowa polskość. Dla niego był to obcy kraj z którym nie łączył go żaden sentyment i wiedział, że żadna z przedstawionych metod ( czy Gajowca, czy Lulka) nie przywróci w Polsce ładu i sprawiedliwości.

Podsumowując, bohaterowie ukazują tutaj różne typy autorytetu.Szymon Gajowiec znalazł je i to oni mu pomagali w trudnych sytuacjach , Natomiast Cezary nie znalazł na to odpowiedzi.



Roman Rzadkowski - autor