ćwiczenia w pisaniu

,,Dżuma” jest to powieść Alberta Camusa powstała po II wojnie światowej, po raz pierwszy wydana została w 1947 roku. Opowiada ona o epidemii dżumy w mieście Oran, w Algierii. Jest utworem, który można określić jako powieść o naturze człowieka oraz jako współczesną parabolę.

Na to, iż ,,Dżuma” jest parabolą wskazuje metaforyczne rozumienie sensu powieści. Parabola to inaczej przypowieść. Przypowieść natomiast jest gatunkiem literatury moralistycznej, utworem narracyjnym, w którym przedstawione zdarzenia nie są ważne ze względu na swe znaczenia dosłowna, lecz jako przykład uniwersalnych zasad zachowań ludzkich, postaw wobec życia i losu. W ,,Dżumie” zdarzeń przedstawionych nie odczytujemy realistycznie, ale szukamy ich ukrytego znaczenia. Na paraboliczny charakter powieści wskazuje jej motto autorstwa Daniela Defoe: ,,Jest rzeczą równie rozsądną ukazać jakis rodzaj uwięzienia przez inny, jak ukazać coś, co istnieje rzeczywiście, przez coś innego, co nie istnieje” .Słowa te są wyraźnym sygnałem, aby nie brać dosłownie treści dzieła, ale odnaleźć ukryty w nim głębszy sens. Sam tytuł ksiażki jest metaforą, gdyż autor na podstawie szalejącej w Oranie epidemii dżumy ukazuje czytelnikowi zjawiska o wiele szersze i glębsze znaczeniowo. Bohaterem zbiorowym powieści Alberta Camusa byli zwyczajni ludzie, mieszkańcy Oranu. Byli oni całkowicie zaskoczeni epidemią dżumy, gdyż nie  spodziewali się nadejścia zarazy. Autor ukazał w swej powieści różnorakie postawy ludzkie wobec tych nieprzewidzianych nieszczęść. Dżuma rozumiana może być jako symbol zła tkwiącego w człowieku. Autor uważa, że każdy z nas ma zło w głębi swojej duszy. Ludzie coraz częściej stają się obojętni na to co dzieje sie wokół nich, nie obchodzą ich ludzkie nieszczęścia. Współczesny człowiek cieszy się często z czyjegoś nieszczęścia, nie pomaga skrzywdzonemu przez los. Ważne dla człowieka staje się tylko jego własne dobro. Dżuma oznaczać może również śmierć, która przychodzi niespodziewanie na każdego z nas. Śmierć nie omija nikogo, wobec niej wszyscy są równi, umrze zarówno biedny jak i bogaty, uczciwy i nieuczciwy. Śmierć jest ostatecznością. W Oranie umierają tysiące ludzi, śmierć ta przestaje szokować mieszkańców, stają się obojętni na zbiorowe pogrzeby.  Dżuma może być rozumiana jako symbol wojny. Wojny, która niszczy człowieka, przynosi ludziom cierpienie. Walka ta nigdy się nie kończy, zawsze w jakimś zakątku świata toczą się wojny, są to przejawy ludzkiej bezmyślności i nieumiejętności rozwiązywania problemów. Wojna nigdy nie przynosi pożytku, lecz zawsze ból, cierpienie, zniszczenie, nieszczęście i śmierć. Dżuma jest także symbolem odosobnienia. Oran jest gettem, w którym mieszkańcy są odizolowani od świata. Odcięcie to sprawiło, że w sklepach brakowało żywności oraz szerzyło się pijaństwo, ponieważ alkoholu było pod dostatkiem. Takie poczucie odosobnienia, towarzyszy czesto również w normalnym świecie ludziom, którzy nie są przez społeczeństwo akceptowani.

Albert Camus w ,,Dżumie” pod postacią choroby doskonale przedstawił całe zło świata. Ukazane postawy mieszkańców w obliczu zagrożenia są postawami uniwersalnymi z którymi spotykamy sie po dzień dzisiejszy. Są postawami jakie ludzie przyjmują, aby przetrwać w obliczu wojny, kataklizmu, czy choroby. Możemy więc potwierdzić, iż ,,Dżuma” jest to powieść o naturze człowieka, jak i współczesna parabola.



Roman Rzadkowski - autor