ćwiczenia w pisaniu

Wypracowanie (esej) ma charakter naukowy. Jest zwykle analizą poznanych dzieł literackich. Z tego powodu jednym z ważnych kryteriów oceny jest znajomość opisywanych dzieł. Należy skupić się na opowiadaniu o zawartych w zagadnieniu elementach głównych. Dokonujemy analizy tematu we wstępie pracy. W rozwinięciu omawiamy przykłady ze szczególnym naciskiem na charakterystykę postaci. Wnioski końcowe podsumowują całość wypowiedzi.

(Wstęp)

Starożytność to bardzo odległa od współczesności epoka literacka. Rozwijała się na przestrzeni ponad dwóch tysięcy lat przed naszą erą. Dotyczy więc ludzi pierwotnych, którzy przekazywali sobie tradycje plemienne w opowieściach. Z czasem jednak cywilizacja ludzka rozwijała się, powstało pismo i literatura. Wkrótce stała się ona przekaźnikiem ważnych dla ludzi wartości. W mojej pracy chcę pokazać kilka przykładów bohaterów literackich z tamtych czasów.

(Rozwinięcie)

Wiele miejsca w mitologii starożytnej poświęcono wydarzeniom związanym z wojną trojańską. Opisał je poeta antyczny Homer w „Iliadzie” i „Odysei”, a w XX wieku szereg mitów zebrał w jednym zbiorze Jan Parandowski. Dzięki temu wiemy, iż wojna trojańska rozpoczęła się na skutek porwania ze Sparty Heleny przez Parysa, księcia trojańskiego. Obietnicę jej ręki i miłości młodzieniec otrzymał od bogini Afrodyty w zamian za złote jabłko z napisem „Dla najpiękniejszej”. Podczas wesela Peleusa i Tetydy starały się o to jabłko jeszcze boginie Atena i Hera. Na nieszczęście dla Trojan Helena okazała się żoną Menelaosa, króla Sparty. Parys tak po prostu porwał najpiękniejszą kobietę starożytnej Grecji i przywiózł ją do Troi.

Po głębszym zastanowieniu się oceniam postępowanie Parysa za lekkomyślne i nieodpowiedzialne. Gdy armia grecka pod wodzą Agamemnona przybyła pod mury Troi, wysłano Menelaosa i Odyseusza z misją pojednawczą do Priama. Sędziwy ojciec książąt Parysa i Hektora uległa namowom syna. Odprawił z niczym posłów i rozpoczęła się wojna. We fragmentach „Iliady” Homer opisał wielkich bohaterów tych wydarzeń. Wyprawie na Troję towarzyszyło kilka przepowiedni. Jedna z nich mówiła o tym, że bez Achillesa Grecy nie wygrają z Trojańczykami, druga, że wojna (to 250 wyraz) będzie trwała dziewięć lat i dopiero w dziesiątym roku Grecy osiągną sukces, trzecia nakazywała Agamemnonowi złożyć w ofierze swoją córkę Ifigenię. Zarówno Achilles jak Odyseusz i inni greccy wojownicy spisywali się znakomicie. Dopiero jednak w dziesiątym roku zwyciężyli. Szala ich zwycięstwa przechylała się za sprawą postawy Achillesa.

(Zakończenie)

W „Mitologii greckiej” Jana Parandowskiego i we fragmentach „Iliady” Homera poznaliśmy wielu bohaterów mitycznych. Można ich podzielić wg tradycyjnych kryteriów wartości na dobrych i złych. Do złych należeli z pewnością Herkules, współcześnie symbol wielkiej siły, ale zabójca własnej rodziny. Negatywnie można ocenić też Parysa kierującego się w życiu osobistymi ambicjami. Nie zasługuje na naśladowanie mityczny Ikar, młodzieniec ignorujący przestrogę ojca. Gadatliwością i ignorancją wobec bogów wykazał się Syzyf, za co spotkała go zasłużona kara. Pełną miłości do ludzi postawę wykazał natomiast Prometeusz. Wykradł z Olimpu ogień i dał go ludziom. Wielkimi czynami i pozytywnymi cechami charakteru zasłynęli także Dedal, Achilles, Agamemnon, Odyseusz, Penelopa, Kasandra czy Antygona. Na uwagę zasługuje także bohater tytułowy „Króla Edypa” Sofoklesa. Mimo iż był królem Teb i mógł ukryć swoje zbrodnie, to jednak przyznał się do nich i sam siebie skazał na wyłupienie oczu, tułaczkę i w konsekwencji na śmieć.

Praca liczy 446 wyrazów.

Komentarz

  • Zagadnienie pracy jest ogólne. Jego autorowi zależy na tym, aby uczniowie opowiedzieli o bohaterach dzieł poznanych podczas zajęć. Zagadnienie nie wskazuje, jakie to mają być utwory, uczeń ma wybrać samodzielnie.
  • Z powyższej pracy wynika, iż „uczeń” zapamiętał z zajęć i przygotował trzy lektury: „Mitologię grecką” Jana Parandowskiego (wojna trojańska, Dedal, Prometeusz, Herkules, Syzyf) , fragmenty „Iliady” Homera oraz „Króla Edypa” Sofoklesa. Ponadto jest wymieniona w zakończeniu Antygona, bohaterka „Antygony” Sofoklesa, lektury gimnazjalnej.
  • Popisując się swoją wiedzą, nie staramy się streszczać całych lektur. Wybieramy z nich tylko to, co nas zaintrygowało, zafascynowało.
  • Używamy języka analizy literackiej, wymieniając bohaterów, czas, miejsce akcji, wątki itp.

 

 



Roman Rzadkowski - autor